Ελενη Καραινδρου: Με τις μελωδιες του Αγγελοπουλου

Ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος και η Ελένη Καραΐνδρου υπήρξαν ένα από τα πιο σημαντικά ντουέτα του παγκόσμιου κινηματογράφου, καθώς εκείνος με τις εικόνες του, εκείνη με τη μουσική της, μίλησαν για το τέλος της περασμένης χιλιετίας, και των ουτοπικών προσδοκιών της ανθρωπότητας. Σήμερα, που εκείνος έχει φύγει, η μεγάλη, διεθνής συνθέτρια θα τιμήσει τη μνήμη και το έργο του με δύο συναυλίες με τη μουσική και τα τραγούδια που της ενέπνευσε η ιστορική τους σ
υνεργασία.

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει επιλογές από τις οκτώ ταινίες που έκαναν μαζί, το «Ταξίδι στα Κύθηρα» του 84, τον «Μελισσοκόμο» του 86, το «Τοπίο στην Ομίχλη» του 88, «Το Μετέωρο Βήμα του Πελαργού» του 91, «Το Βλέμμα του Οδυσσέα» του 95, «Μια Αιωνιότητα και Μια Μέρα» του 98, «Το Λιβάδι που δακρύζει» του 03, και τη «Σκόνη του Χρόνου» του 08. Για το μουσικό αυτό οδοιπορικό η συνθέτρια και πιανίστα Καραΐνδρου θα συμπράξει με την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης υπό τη διεύθυνση του Αλέξανδρου Μυράτ, τους σπουδαίους σολίστ-συνεργάτες της Βαγγέλη Χριστόπουλο (όμποε), Ναταλία Μιχαηλίδου (πιάνο), Ντίνο Χατζηϊορδάνου (ακορντεόν) και Αριστοτέλη Δημητριάδη (μαντολίνο) αλλά και τη Δήμητρα Γαλάνη που θα ερμηνεύσει τα τραγούδια των ταινιών (Ταξίδι στα Κύθηρα, Πανσέληνος ο έρωτας, Τα βουρκωμένα μάτια μου). Μαζί τους και το τζαζ τρίο «Human Touch» των David Lynch (τενόρο σαξόφωνο), Γιώτη Κιουρτσόγλου (μπάσο) και Σταύρου Λάντσια (πιάνο).

Ενώ η καριέρα της συνεχίζει να ανθίζει με πολλές συναυλίες στο εξωτερικό αλλά και νέα έργα, εμπνευσμένα από το ήδη υπάρχον έργο της, όπως το μπαλέτο «Ταξίδι στην Αιωνιότητα» του Ρενάτο Τζανέλλα που αποτέλεσε μεγάλη επιτυχία προ ολίγων εβδομάδων στην Εθνική Λυρική Σκηνή, η κα Καραΐνδρου παραμένει μια ολοζώντανη, πολύ ενεργητική γυναίκα, με μεταδοτικό κέφι, βαθιά, βιωμένη σκέψη για τη ζωή, την πολιτική και την ιστορία, αλλά και σχέδια για το μέλλον. Παράδειγμα, η προοπτική συνεργασίας της με τον σπουδαίο Αμερικανό σκηνοθέτη Τέρενς Μάλικ, που βρίσκεται ακόμη στο στάδιο των συζητήσεων.
Κυρία Καραΐνδρου, συνεχώς ανακαλύπτω ένα νεανικό κοινό που σας έχει ανακαλύψει μόλις και σας αγαπάει φανατικά. Πρόσφατα έμαθα για παράδειγμα ότι σε κάποιες υποκριτικές σχολές χρησιμοποιούν τη μουσική σας για αυτοσυγκέντρωση.
Με έχει εντυπωσιάσει κι εμένα αυτό από την πρώτη συναυλία που έκανα στη Θεσσαλονίκη, και είχα ήδη από τότε πολύ νεανικό κοινό. Αλλά το τρομακτικά εντυπωσιακό ήταν ότι όταν είχα πάει στην Ταϊβάν, στην Ταϊπέι, όπου έδωσα δύο συναυλίες την ίδια ημέρα στις 2 και μισή το μεσημέρι και στις 7 και μισή το απόγευμα, είχα 4500 άτομα κοινό με την πλειοψηφία να είναι νέα παιδιά, δεκαέξι και δεκαεφτά χρονών, με μαλλιά μοντέρνα, πρόκες και ξυρισμένα κεφάλια. Και έρχονταν μετά και μου έλεγαν τρομερά πράγματα και ήθελαν να φωτογραφηθούν μαζί μου.
Πρόκειται για παιδιά που τώρα βλέπουν τις ταινίες του Θεόδωρου Αγγελόπουλου, ή μπορεί και να μην τις δουν ποτέ. Έχει δηλαδή βγει η μουσική σας από το context της αριστεράς και των ταινιών του Αγγελόπουλου. Σήμερα την ακούν αλλιώς.
Δεν υπάρχει context αριστεράς στην μουσική μου. Πολλοί την έχουν ακούσει, και την έχουν χρησιμοποιήσει, χωρίς να έχουν σχέση με την αριστερά, την ιστορία και τις αναφορές της. Σας κάνει εντύπωση ότι τη μουσική μου τη χρησιμοποιούν σε δραματικές σχολές. Όμως από το ’86 ο Μιχαήλ Μαρμαρινός, που ήταν και αυτός πάρα πολύ νέος τότε, έκανε τις πρόβες του με την μουσική μου για τον «Μελισσοκόμο». Θέλω να πω δηλαδή ότι αυτό υπήρχε από πάντα στους σκηνοθέτες και στους ηθοποιούς. Τους δημιουργούσε η μουσική μια κατάσταση αυτοσυγκέντρωσης.

 Ήσασταν λίγο αμυντική όταν μίλησα για το context της αριστεράς στην τέχνη. Πιστεύετε ίσως ότι κάποιοι έκαναν καριέρα απλά και μόνο επειδή ήταν αριστεροί;
Όχι, δεν το πιστεύω αυτό. Αλλά πιστεύω ότι η μουσική που έχω γράψει για τον Θεόδωρο δεν έχει αγαπηθεί, και έχει γίνει ευρύτερα γνωστή, επειδή οι ταινίες του Θεόδωρού ήταν στο context της αριστεράς. Θα έλεγα ότι οι ταινίες του Θεόδωρου ήταν στον αστερισμό της ποίησης πάνω από όλα. Ο Θεόδωρος, δηλαδή, ήταν ποιητής και τα έβλεπε όλα με έναν προσωπικό του τρόπο, μαζί και την αριστερά και την Ελλάδα. Από εκεί και πέρα η μουσική μου υποδήλωνε πάντα τον βαθύτερο ψυχισμό των ταινιών του και οι ταινίες του δεν ήταν μόνο αριστερά, ήταν και έρωτας, πάθος, αποχωρισμός, θάνατος.
Έχετε πει κάτι πολύ ωραίο, ότι «η μουσική σας ήταν το προϊόν της συγκίνησης που σας προκαλούσε η ιδέα του σκηνοθέτη».
Η Ιδέα γενικότερα, το όραμα του σκηνοθέτη, για να το πούμε πιο πλατιά. Κι από εκεί και πέρα, αντλούσα πράγματα από μένα, από τον δικό μου ψυχικό κόσμο. Έτσι, δημιουργείτο μια μουσική η οποία μπορεί να έχει αντίκρισμα σε πάρα πολύ κόσμο, ακόμα και σε αυτούς που δεν συμμετείχαν στον προβληματισμό γύρω από την αριστερά.
Υπάρχει σήμερα κάποια ιδέα ή ακόμα και ένας δημιουργός που με την ιδεολογία του και τα οράματά του μπορεί να σας εμπνεύσει εκ νέου; Ή ζούμε ένα τέλος των ιδεών και της ιδεολογίας;
Υπάρχει ένα ανοιχτό κεφάλαιο τώρα στην ζωή μου που λέγεται Τέρενς Μάλικ. Πριν δύο χρόνια επικοινώνησαν μαζί μου οι παραγωγοί του, μετά το «Δέντρο της Ζωής», και μου είπαν ότι θα τον ενδιέφερε πολύ να συνεργαστούμε. Κάνει ταινία κάθε πέντε χρόνια. Ανταλλάξαμε κάποιες επιστολές. Θα μου πεις σε συγκίνησε ο Μάλικ; Ναι, γιατί είναι και μεταφυσικός. Είναι σπουδαίος και αυτό που με συγκινεί σε αυτόν είναι ότι έχει βαθιά αίσθηση της ποίησης. Αν ευοδωθεί αυτή η προοπτική συνεργασίας, γιατί ποτέ δεν τα παίρνω ως τετελεσμένα τα πράγματα, ανοίγει μια δίοδος. Και θα απαντούσα ναι γιατί είναι ένας σκηνοθέτης που με συγκινεί.
Μας ενδιαφέρει πολύ η άποψή σας για τα σημερινά πολιτικά και κοινωνικά θέματα, επειδή έχετε δει πολλά στη ζωή σας, από τον Μάη του ’68, που τον ζήσατε στο Παρίσι, έως τις ημέρες της Χρυσής Αυγής και της τρικομματικής κυβέρνησης.
Και τι δεν είδαμε. Όλα τα έχουμε δει. Με ξεκίνησες λίγο λάθος όμως. Εγώ πρόλαβα να δω και τη Χούντα, βίωσα μάλιστα και την απειλή του Εμφυλίου στο πετσί μου. Και ο απόηχος του κράτησε πολύ, και το ’48 και το ’49 και το ’50 που πήγα εγώ σχολείο, κρατούσε ακόμη η απειλή και ο διχασμός, ο φόβος των γονιών μας για μας, το τι μπορεί να μας ρωτήσουν και τι ίσως θα απαντήσουμε. Υπήρχε αυτός ο τρομακτικός διχασμός που φοβάμαι μήπως τον ξαναδώ στην Ελλάδα. Τον είδα και στην Χούντα, όμως. Γιατί όταν έγινε η Χούντα, λυπάμαι πάρα πολύ γι’ αυτό που θα πω, υπήρξε και τότε εσωτερικός διχασμός. Υπήρχαν, για παράδειγμα, θυρωροί που παρακολουθούσαν και κατέδιδαν. Αυτό είναι κάτι που με ανατριχιάζει στον τόπο μου. Δεν έχω αναμνήσεις από τον Εμφύλιο, αλλά ήταν πολύ νωπός ακόμη όταν ήμουν παιδί, κι ακούγαμε τις αφηγήσεις των δικών μας, ακούγαμε για τη συνεργασία κάποιων με τους Γερμανούς. Ακούγαμε για τους Χίτες και τους ΕΛΑΣίτες. Ο διχασμός δεν ήταν τόσο έντονος στη Χούντα, όσο στον Εμφύλιο, αλλά και τότε έβαλαν την ουρά κάτω από τα σκέλια πάρα πολλοί Έλληνες. Φτάσαμε στο σημείο να υπάρχει αυτή την στιγμή κόμμα, η Χρυσή Αυγή, που εκπροσωπείται στη Βουλή και είχε στενή σχέση με τους Χουντικούς. Δεν είναι κάτι που ξεφύτρωσε ξαφνικά η Χρυσή Αυγή. Το κακό είναι ότι ξεφύτρωσε και μέσα στην Βουλή.
Πιστεύετε ότι πρέπει να βγει εκτός νόμου η Χρυσή Αυγή; Ρωτάω γιατί η συζήτηση έχει ξανανοίξει.
Πιστεύω ότι όλα θα έπρεπε να τα είχαν προβλέψει από πριν. Δεν κάνουμε προληπτικά κινήσεις στην Ελλάδα και τραβάμε τα μαλλιά μας όταν είναι πια αργά. Δηλαδή γιατί στην Γερμανία ή στην Γαλλία απαγορεύονται τέτοια κόμματα κι εδώ όχι; Δεν είμαι πολιτικός, ούτε συνταγματολόγος, για να σας πω εάν είναι αργά πια, αλλά ξέρω ότι των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν. Το φαινόμενο είναι πάντως συνυφασμένο με την ιστορία μας. Εμείς που αναλογικά είχαμε την μεγαλύτερη αντίσταση εναντίον του ναζισμού στην Ευρώπη, εμείς οι ίδιοι είχαμε Έλληνες που έβγαζαν τα μάτια σε άλλους Έλληνες.
Σας τρομάζουν τα φαινόμενα βίας εναντίον των μεταναστών;
Εμένα, ως Ελένη Καραΐνδρου και ως άνθρωπο ευαίσθητο, είναι δυνατόν να μου κάνεις τέτοιες ερωτήσεις; Για να λέμε κοινοτυπίες; Έχω κάνει μια συναυλία στο Μέγαρο, η οποία είχε επιτυχία και ως δίσκος και ως συναυλία, με τίτλο «Η Ελεγεία του Ξεριζωμού». Σου λέει κάτι αυτό;
Και εσείς και ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος τα είχατε προβλέψει αυτά τα θέματα.
Ναι, τα θέματα του πρόσφυγα. Εμπεριέχονται όλες αυτές οι ιστορίες στις ταινίες του Θόδωρου. Μετανάστες δεν ήταν τόσες χιλιάδες Έλληνες στην Αμερική, στην Γερμανία; Δεν έφυγε η μισή Ελλάδα έξω; Πώς έπρεπε να μας συμπεριφέρονται έξω; Μετουσιώνω αυτά που νιώθω βαθιά μέσα μου για τον συνάνθρωπό μου, για την πατρίδα μου, για την ανθρωπότητα, σε μουσική. Και τα νέα παιδιά που ακούν τη μουσική μου, κάτι βιώνουν από τον προβληματισμό μου, χωρίς να χρειαστεί να διδάξω και να κουνήσω το δάκτυλο. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να μιλήσω, παρά μέσα από την μουσική μου. Φαίνεται ότι τα λέω πειστικά.
Αποκλείεται λέτε κάποιος να ακούσει την μουσική σας και μετά να πάει να σπάσει το κεφάλι του Πακιστανού;
Είναι μια μικρή μειοψηφία που τα κάνει αυτά. Δεν είναι κάτι που κυριαρχεί στην Ελλάδα.
Ναι αλλά υπάρχει ανοχή από το 10% τουλάχιστον του κόσμου.
Αυτό είναι μια μειοψηφία. Και ακόμα και αυτό το 10% δεν πιστεύω με τίποτα ότι βγαίνει έξω και σπάει κεφάλια. Μπορεί να έχει μια αντίδραση, απλά να μην συμπαθεί τους ξένους. Έχω ζήσει κι εγώ στην Γαλλία από το ’67 – το σωτήριον έτος που χρειάστηκε να φύγω στο εξωτερικό- για αρκετά χρόνια, και μη νομίζεις ότι όλα ήταν αγγελικά πλασμένα εκεί ή ότι όλοι οι άνθρωποι εκεί ήταν έτοιμοι να αγκαλιάσουν και να δεχτούν τον ξένο. Και το δικό μου το παιδί πήγε σε σχολείο δημόσιο, από το νηπιαγωγείο μέχρι ένα μέρος του Λυκείου, έχει φάει ξύλο και τον έλεγαν «Ξένο». Αυτά τα φαινόμενα υπάρχουν παντού. Εσύ πιστεύεις ότι το 10% των Ελλήνων βγαίνει έξω και σπάει κεφάλια;
Εν μέσω της κρίσης τι συμβαίνει στον χώρο του πολιτισμού; Είδαμε ότι φέτος ταλαιπωρήθηκε πολύ ο Γιώργος Λούκος μέχρι να του ανατεθεί και πάλι το Ελληνικό Φεστιβάλ, όσο για το Εθνικό Θέατρο παρέμεινε ακέφαλο για καιρό μέχρι να ανακοινωθεί το όνομα του Σωτήρη Χατζάκη. Τι δείχνουν όλα αυτά;
Δείχνουν αδιαφορία για τον πολιτισμό, προχειρότητα, πράγματα βαριά για μια χώρα σαν την Ελλάδα. Πολιτισμός δεν είναι μόνο τα αρχαία μνημεία και τα μάρμαρα, αλλά όλο το έμψυχο δυναμικό που περιλαμβάνει εν δυνάμει Φειδίες, ανθρώπους που ίσως εξελιχτούν σε μεγάλους γλύπτες, ζωγράφους, μουσικούς. Συγγνώμη τώρα, υπάρχει σήμερα Υπουργός Πολιτισμού;
Πάμε στην συναυλία σας στο Μέγαρο. Είναι ένα αφιέρωμα στο Θόδωρο Αγγελόπουλο και τη συνεργασία σας μαζί του.
Αυτό έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία. Και στη Λυρική επιχειρήσαμε κάτι ανάλογο με το μπαλέτο «Ταξίδι στην αιωνιότητα» αλλά εκείνο είχε μόνο μία ώρα διάρκεια. Τώρα το Μέγαρο Μουσικής οργανώνει αυτό το αφιέρωμα στη μουσική μου που γράφτηκε για τον Θεόδωρο Αγγελόπουλο. Η συγκεκριμένη συναυλία πραγματοποιήθηκε πρώτα στη Θεσσαλονίκη με την Κρατική Ορχήστρα της Θεσσαλονίκης, που θα παίξει και σε αυτή τη συναυλία. Θα περιλαμβάνονται τόσο τα συμφωνικά θέματα που έχω γράψει για τον Θεόδωρο, όσο και τα κομμάτια τζαζ, που θα τα ερμηνεύσουν τώρα οι καλύτεροι, αλλά και τα τραγούδια που θα ακουστούν σε νέες, τζαζ ενορχηστρώσεις με ερμηνεύτρια τη Δήμητρα Γαλάνη. Επίσης, τα κομμάτια που είχα γράψει για τον Γιαν Γκαρμπάρεκ θα παιχτούν από τον Ντέιβιντ Λιντς, και μία έκπληξη είναι ότι θα αυτοσχεδιάσω με τον Ντέιβιντ, όπως είχα κάνει το ’88 με τον Γιαν Γκαρμπάρεκ στο Ηρώδειο. Έχουμε βρει μια κοινή γλώσσα. Τον αυτοσχεδιασμό τον λάτρευα από παιδί, είναι ρίσκο μεγάλο αλλά είναι συγχρόνως και μια αλήθεια που ξεστομίζεται από τους μουσικούς. Είναι κάτι στιγμιαίο. Ο αυτοσχεδιασμός θα γίνει πάνω σε θέματα δικά μου όπως το «Θέμα του αποχαιρετισμού και Βαλς», που τον αφιερώνω στον Θεόδωρο. Τι άλλο είναι η τζαζ παρά ένας τρόπος ζωής, ένας αυτοσχεδιασμός;
 Το να ζεις την στιγμή.
Είναι κάτι πολύ στιγμιαίο αλλά την πιστεύω πάρα πολύ. Και εγώ τις συνθέσεις μου τις γράφω στιγμιαία πάντα. Ακόμα και το «Βλέμμα του Οδυσσέα» το έγραψα μονορούφι. Κάθισα στο συνθεσάιζερ και το έγραψα μόνο με το ένστικτό μου και χωρίς να κάνω ούτε μια παύση. Δεκαεπτά λεπτά.
Αφού αναφέρατε το συνθεσάιζερ, παίρνω αφορμή για να σας ρωτήσω, έχετε σκεφτεί να ανανεώσετε τον ήχο σας; Να πάτε πιο κοντά στον ηλεκτρικό ήχο ή σε ethnic ήχο που τον γνωρίζετε και καλά λόγω των σπουδών στην εθνομουσικολογία;
Δεν μου αρέσει η λέξη ανανέωση. Από το 1982, όταν έγραφα την μουσική για τη «Ρόζα» του Χριστοφή, χρησιμοποίησα συνθεσάιζερ στην κατά τα άλλα ορχηστρική σύνθεση. Αναμείγνυα πάντοτε τους ηλεκτρονικούς ήχους, τους παγερούς ήχους καμιά φορά, με τον ζεστό ήχο της ορχήστρας. Δεν το θεώρησα ποτέ αυτό ανανέωση. Όπως επίσης δεν θεώρησα ποτέ τον εαυτό μου μινιμαλιστή, αν και πραγματικά έκανα μινιμαλιστικά πράγματα το 1979 γιατί μου άρεσε ο Φίλιπ Γκλας.
Είναι γνωστό ότι αγαπάτε τον Γκλας, όπως και τον Μπέρναρντ Χέρμαν. Αγαπάτε τα λιτά πράγματα.
Την καλή μουσική γενικώς αγαπώ. Πάντα ήμουν και θέλω πάντα να είμαι ένας άνθρωπος ελεύθερος, χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς παρωπίδες, χωρίς να λέω ότι μου αρέσει η τάδε μουσική, η έντεχνη, η κλασική ή η σύγχρονη. Δεν με ενδιαφέρουν αυτοί οι διαχωρισμοί καθόλου.
Κυρία Καραΐνδρου εκτός από μουσικός και σκεπτόμενος άνθρωπος, είστε και γιαγιά. Πόσο χρονών είναι σήμερα τα εγγόνια σας;
Έντεκα ετών το ένα και δέκα ετών το άλλο. Και παίζουν και πολύ ωραίο πιάνο και τα δύο.
Πώς είναι να έχεις γιαγιά την Ελένη Καραΐνδρου;
Αισθάνομαι πιο πολύ εγγόνι από γιαγιά! Πιστεύω ότι τα παιδιά πάνω από όλα εκτιμούν την αγάπη που τους χαρίζει κάποιος και επειδή η αγάπη μου είναι απεριόριστη, πιστεύω ότι είναι αυτό το στοιχείο που εκτιμούν περισσότερο σε μένα, ή στον πατέρα ή στη μητέρα τους. Τα παιδιά είναι παιδιά, δεν έχουν φιλοδοξίες.
Γνωρίζουν, ή μάλλον αντιλαμβάνονται, τη δουλειά που κάνετε εσείς κι ο σύζυγος σας; Την εκτιμούν;
Έχουν έρθει σε όλες μου τις συναυλίες, έχουν παρακολουθήσει τις τρεις τελευταίες παραστάσεις του Αντώνη Αντύπα, είχαν έρθει σε όλες τις πρόβες της «Μήδειας». Τα παιδιά αγαπούν αυτό που κάνουμε. Το γεγονός ότι παίζω και συνθέτω μουσική είναι κάτι που τους αρέσει. Άλλωστε η μικρή έχει αρχίσει και γράφει μουσική και έχει συνθέσει τρία δικά της θέματα και είναι μάλιστα πολύ ενδιαφέροντα. Η δασκάλα της εντυπωσιάστηκε. Επίσης και ο εγγονός μου παίζει πάρα πολύ ωραίο πιάνο και έχει πολύ ωραίο στυλ. Είναι πολύ καλά παιδιά και πολύ καλοί μαθητές.
Τι μαθαίνουμε από τα παιδιά;
Είναι πολύ ωραίο το συναίσθημα ότι η ζωή συνεχίζεται. Στην δύσκολη εποχή που ζούμε βιώνω μεγάλη έγνοια σε σχέση με τα νέα παιδιά, γιατί στο πρόσωπο των εγγονιών μου βλέπω και όλα τα νέα παιδιά, τη νέα γενιά, και αναρωτιέμαι που οδηγείται όλη αυτή η νέα γενιά και ποια είναι η ελπίδα που τους προσφέρουμε. Μήπως τους έχουμε στερήσει το δικαίωμα να ονειρεύονται; Όλα αυτά τα ερωτήματα, όταν έχεις μπροστά σου τα εγγόνια σου γίνονται ακόμη πιο έντονα.
Eπειδή η μουσική σας είναι στοχαστική, βαθιά και θλιμμένη, το κοινό δεν γνωρίζει πόσο χαρούμενος, θετικός κι ενεργητικός άνθρωπος είστε.
Εγώ πάντως δεν θα χαρακτήριζα την μουσική μου «θλιμμένη». Έχει μια βαθιά νοσταλγία. Επειδή η νοσταλγία ,όπως το λέει και η ίδια η λέξη, είναι «το άλγος του νόστου» δηλαδή ο πόνος για να επιστρέψεις, δεν αφορά κάτι άσχημο που έχεις ζήσει, αλλά κάτι ωραίο που έχεις γευτεί και το έχεις αφήσει πίσω σου και σε πονάει που βρίσκεται πια πίσω σου. Τέτοιο πράγμα έχει η μουσική μου. Ίσως η νοσταλγία μου να προέρχεται από το γεγονός ότι όταν ήμουν μικρό παιδί, ξεριζώθηκα από τον παράδεισο του χωριού μου όπου περπατούσα ξυπόλυτη. Έτσι, στο μυαλό μου υπήρχε πάντοτε αυτή η έλλειψη. Σκεφτόμουν τα χιονισμένα τοπία και όλη αυτήν την υπέροχη ζωή στο χωριό που την έχασα.
Στο Τείχιο Δωρίδος.
Ναι, στο Τείχιο. Έπειτα, αμέσως μόλις ήρθα στην Αθήνα, έχασα την μητέρα μου. Η νοσταλγία για τα όμορφα πράγματα που έχουμε βιώσει εκφράζει και πόνο και οδύνη αλλά ξέρεις πόσοι άνθρωποι μου λένε ότι «έκλαψα ακούγοντας κάτι δικό σας αλλά μετά ένιωσα πολύ πιο ελεύθερος και λυτρωμένος»; Ακόμα και πολύ σοβαροί άνθρωποι μου το έχουν καταθέσει αυτό. Δεν θα χρησιμοποιούσα λοιπόν την λέξη «θλιμμένη», θα έλεγα ότι η μουσική μου περιέχει πολύ βαθιά νοσταλγία, εκφράζει ενίοτε την οδύνη του αποχωρισμού, την οδύνη του ξεριζωμού, την οδύνη του πρόσφυγα που ζει σε άλλο μέρος και θυμάται όμως με νοσταλγία αυτά που είχε βιώσει στην πατρίδα του.
Ωστόσο ήθελα να τονίσω πόσο θετική είστε εσείς ως άνθρωπος στην ζωή.
Είμαι πολύ χαρούμενο άτομο, πάρα μα πάρα πολύ θετικό, ικανοποιούμαι με το minimum, με το τίποτα. Έχω μια έμφυτη αισιοδοξία που τσακίζει κόκκαλα, κι αυτό το βιώνουν οι γύρω μου. Άρα, μπορεί αυτά που με έχουν πληγώσει βαθιά ή που τα νοσταλγώ, να τα μετουσιώνω σε μουσική, και έπειτα να είμαι μια χαρά.

* H συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Επενδυτής

Πληροφορίες:
Ελένη Καραΐνδρου, “Μουσική και τραγούδια για τις ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου”
31 Μαΐου & 1 Ιουνίου 2013 Μέγαρο Μουσικής, τηλ. Tηλ 210 7282333



Πηγή: musicpaper.gr